Mighty Mike

Mighty Mike: een kleine held die samen met zijn broer, zus en met ons in het hoofdstuk Leukemie is beland. 
Op deze site willen wij laten zien hoe het is; een gezin zijn waarbij 1 kind een levensbedreigende ziekte heeft. 

Dit doen we voor onszelf (voor nu en voor later) en voor iedereen die met ons meeleeft. 

Gezond en gelukkig...

1 mei 2020 

 

Vandaag kijken we terug, sluiten we af. 

Het is vandaag een magische dag: honderd dagen na transplantatie. De transplantatie is natuurlijk niet het enige waar we op terug kijken. Sinds 30 juli vorig jaar stond onze wereld op z’n kop door Leukemie. Dat zijn bijna 9 volle maanden. En dan is er ook nog alle tijd ervoor; Mike die continue ziek was, de zoektocht naar wat er nu toch mis ging in dat lijfje, de grote klapper van de diagnose, alle slecht nieuws gesprekken, maar ook goed nieuws gesprekken. De chemo’s met alle onzekerheden, een dood en doodziek kind. Onze dochter die donor was. Het haar van je eigen kind moeten afscheren, en dan alles wat daar nog tussendoor kwam. 

Wat een achtbaan is het geweest. Zoveel angsten en emoties. 
We besloten destijds dat we dit niet alleen zouden kunnen. We vonden het doodeng, maar wilden ons verhaal gaan delen. We hadden toen nog geen idee dat het zou leiden tot alles wat het voort heeft gebracht en naar dit moment, tot deze blog; een blog waarin we gaan afsluiten. En ook al is het nog lange niet zeker of de Leukemie echt weg is, Mike is nog steeds bij ons. En hoe! Hij geniet, hij zit vol levenslust en straalt zoals hij dat nooit heeft gedaan. 


Afgelopen woensdag mocht zijn centrale lijn (Hickman lijn) eruit. We zijn klaar met ‘doen’. Geen medicatie meer, geen sondevoeding meer. Geen behandelingen of opnames meer. Nu alleen nog maar controles en heel veel kaarsjes blijven branden en hopen dat dit het echt was. 
Het officiële moment van bloemenkraal in ontvangst nemen en de bel luiden, mogen we als gezin over een paar weken samen doen. Dat regelen ze super in het PMC. Jake en Elena mogen niet het ziekenhuis in, dus dan komt iedereen, inclusief bel, naar buiten! 


We voelen ons trots. Op Mike, maar ook op ons gezin en op iedereen die op zijn eigen manier ons de power heeft gegeven om dit te doen. Samen sterk, zo stapten we erin. We moesten en zouden dit gaan redden. En we zouden positief en realistisch blijven. En dat is ons gelukt! 

Het is hartverwarmend om terug te denken aan al die lieve gebaren, alles wat er georganiseerd is, iedereen die mee heeft geleefd. We zijn oprecht dankbaar! 

We begonnen deze site met de titel ‘Een nieuw hoofdstuk’.  Bij deze gaan we de blog optimistisch en met maar 1 zin, en vol goede hoop afsluiten; 


‘En hij leefde gezond, en gelukkig.’


Liefs van ons 5; 

Brian, Erika, Jake, Elena & 
Mike: Die vanaf nu weer ‘gewoon’ Mike is, zoals hij dat zelf zo treffend kan zeggen!

Aftellen...!

25 April 2020


We moeten onszelf af en toe echt nog knijpen, want we hadden 4 maanden geleden niet eens durven dromen over hoe het nu gaat.
 Het gaat echt heel erg goed. Mike zijn bloedbeeld is positief, zijn weerstand nog steeds ietsje minder, maar hij heeft nog steeds 100 procent donorcellen, hij eet weer op zijn Mike’s (de hele dag door en heel veel), hij heeft heel veel energie, grapjes en herrie, en waar we het meest blij mee zijn: zijn centrale infuuslijn mag verwijderd worden! 
 Op een toch wel heel magisch moment: 99 dagen na transplantatie. Op donderdag 29 april.


Lijn eruit = Einde behandeling!! 


Wij leven steeds minder in hele strenge isolatie, en neigen steeds meer naar de normen die worden opgelegd door de regering. Onze kinderen gaan op 11 mei naar school, en wij gaan langzaamaan weer wat werk oppakken. Dit voelt heel erg onwennig en spannend. Maar ook positief. We gunnen het onze oudste 2 kids om weer contact te gaan hebben met hun vriendjes en vriendinnetjes, en weer wat meer van zichzelf te hebben. Het vertrouwen in de gezondheid van Mike groeit elke dag een beetje meer. De regelmatige controles in het PMC gaan wel door. 
Na 9 maanden volledig naar Leukemie geleefd te hebben, voelt alles wat wel weer kan en mag als een cadeautje! 


Het grote aftellen is begonnen. Eerder telden we steeds af naar een behandeling, naar een ingreep. Naar iets spannends en zwaars… Maar nu gaan we aftellen naar de laatste kraal! 

Tegenvaller...

9 april 2020 

 

Mike heeft volop energie, krijgt weer eetlust, ziet er naar ons idee elke dag beter uit. 
 Vorige week spraken we de oncoloog telefonisch, omdat we nu om de week voor controle moeten. Omwille het Corona virus, maar ook omdat het zo goed gaat, hoeven we niet elke week meer naar het PMC. De oncoloog sprak uit dat ze erg positief was en dat we deze week wel knopen door zouden kunnen hakken: wanneer de lijn eruit kan bijvoorbeeld, en wanneer we gaan starten met inenten. Want zijn bloedbeeld zou deze week naar verwachting nog veel beter zijn dan de week ervoor. 


Maar wat een tegenvaller kregen we gisteren te horen. Zijn bloedplaatjes én zijn leukocyten zijn gedaald in plaats van gestegen. Hoe dat kan? Dat moeten we nog horen. Althans: als we gebeld worden in de komende week, dan is er iets gevonden. Horen we niks, dan zou het een ‘gewoon’ dipje moeten zijn. Onverklaarbaar maar dat zou kunnen. 
Andere oorzaken kunnen minder werkende organen zijn, of dat zijn eigen zieke cellen toch weer de kop op steken… 
 We balen ervan. Weer die spanning aan de ene kant, en aan de andere kant weten we gelukkig nog helemaal niet wat de oorzaak is. En daarbij kan er dus ook niets aan de hand zijn. 


Mike voelt zich helemaal lekker en is heel blij met het altijd in gezelschap zijn van ons en zijn broer en zus. Zonder Corona zou hij nu ook in thuisisolatie zitten. Voor hem is dit toch wel veel leuker en gezelliger dan de meeste tijd thuis zijn met 1 van zijn ouders! 

Veilig thuis...

21 maart 2020


Het is nu bijna 5 weken geleden dat wij Mike meenamen vanuit de isolatie in het Prinses Maxima Centrum. Na 6 weken opname mocht hij weer terug de normale wereld in. Een wereld waarin mensen zich veel minder bewust waren dan wij na een periode van isolatie: van het belang van niezen en hoesten in hun elleboog, van handen wassen en regelmatig desinfecteren. Van afstand houden van iemand met een lagere weerstand.


 Maar door Corona leeft nu onze hele omgeving - het hele land - de hele wereld in een soort van isolatie. Iedereen moet afstand nemen van de ander om zelf veilig te zijn, en het veilig te houden voor hun omgeving. Het is bizar. 
 Omdat het echt niet wenselijk is dat Mike kort na de transplantatie Corona krijgt, leven wij nu met het gezin in ons huis in isolatie. Hij is niet meer de enige die kwetsbaar is. Nu zijn wij dat met 5en. Wij mogen het virus allemaal niet krijgen. Tegelijk is het wel fijn dat we in ieder geval veilig zijn wanneer we bij elkaar blijven. 
 We komen niet in winkels of op andere openbare plekken, we lopen met een hele grote boog om anderen heen, en Jake en Elena spelen helemaal niet met andere kinderen. Ook niet buiten. We komen wel buiten, maar dan op plekken waar - of op momenten dat er zo min mogelijk mensen zijn. Gelukkig krijgen we nog steeds heel veel hulp en zijn er mogelijkheden tot het bestellen van boodschappen en andere spullen… 

Het is echt heel gek en onwerkelijk dat de isolatieregels nu niet alleen meer gelden voor Mike, maar nu leidend zijn in alles wat we met z’n allen doen… Dat het niet meer iets is van ‘ons’, maar van zo ongeveer de hele wereld… De wereld staat echt op z’n kop… 


Elke woensdag gaat 1 van ons met Mike naar het ziekenhuis voor controles. De ander en de kinderen kunnen niet mee, want broertjes en zusjes kunnen niet meer in het ziekenhuis komen. 
 De controles van Mike zijn tot nu toe goed, en het afbouwen van de medicatie lijkt voorspoedig te gaan. Zijn weerstand is nog wat lager, en dat is waarschijnlijk te verklaren door het Rhino virus wat hij vlak na de transplantatie heeft opgelopen en waar hij nog steeds last van heeft. 

Mike zijn nierfunctie is niet optimaal, en we hopen dat dit bijtrekt door hem meer vocht te geven via de sonde. Het uitvallen van organen kan een lange termijn effect zijn van de chemo… 


Wij hadden er zin in na de opname; om dingen langzaam weer op te pakken. Om weer actief te worden, om ons weer in te gaan zetten voor onze omgeving. Weer aan het werk te gaan, op andere manieren nuttig te gaan maken. Maar de komende tijd staan we toch nog echt een tijdje op een soort van ‘pauze’.

Meer dan de volgende boodschap nogmaals de wereld in slingeren, kunnen wij op dit moment dan ook niet doen: 


Denk aan elkaar, 

Houd rekening met elkaar,

Help en steun elkaar…

Langzaam vooruit...

9 maart 2020 

 

We zijn inmiddels 3 weken thuis met Mike. We zitten 48 dagen na transplantatie. Tot op heden doorloopt Mike alles goed. 
 De lab uitslagen zien er over het algemeen netjes uit. Zijn cellen vermeerderen heel snel, waardoor we inmiddels al mochten stoppen met de antibiotica. Zijn weerstand is dus zo goed dat hij zelf eenvoudige virussen / infecties op zou kunnen lossen. Dat neemt niet weg dat we nu alles mogen doen en dat hij overal mag komen. Het wordt nog steeds afgeraden om met hem in openbare ruimtes te komen in ruimtes met veel mensen. Daarom draagt hij in het ziekenhuis nog steeds een mondkapje en komt hij naast een klein rondje rondom huis, en in huis, nergens anders. Hij heeft ook geen energie of zin om meer te doen. We doen ook ons best om zoveel mogelijk volgens isolatie regels in huis te leven.
 Mike is tot een kleine week geleden heel moe geweest, spuugde dagelijks wel een keer, klaagde over buikpijn. Maar we weten nog steeds niet waar dit vandaan kwam. Sinds vorige week donderdag lijkt er wat veranderd te zijn. Hij heeft wat meer energie en vaker zin om te spelen. Hij wil zelfs 1 keer per dag naar buiten. Eventjes de eendjes voeren, en dan snel weer naar binnen. Hij moet dan echt weer bijkomen. 
We merken dat de chemo en het hele traject erin heeft gehakt. Mike moet fysiek aansterken maar ook wennen aan alles wat er thuis om hem heen gebeurt en uitdagingen die hij krijgt. Aan de ene kant is het vermoeiend voor hem, maar tegelijk doet het hem ook goed. Hij heeft nog helemaal geen eetlust en daarom krijgt hij volledige sondevoeding. 


Met regelmaat bellen we met het PMC omdat we niet weten of het erbij hoort wat Mike laat zien, of dat het reden is tot spullen pakken en naar het ziekenhuis gaan. Dat stukje spullen pakken hebben we dan ook al een paar keren gedaan. Gelukkig liet Mike vervolgens weer een wonder zien en konden we thuis blijven. 
 
Aanstaande woensdag starten we met het afbouwen van de Ciclosporine; dit is medicatie die zijn immuunsysteem onderdrukt zodat de donorcellen vrij spel hebben. Door het afbouwen is er kans op transplantatieziekte, en de kans dat de Leukemie weer de kop op steekt. Het afbouwen moet in 3 weken gebeuren. 


Langzaam komt voor ons gevoel weer rust in huis en ruimte voor andere dingen. Tegelijk staan we continue op scherp, omdat we geen idee hebben wat er in Mike zijn lijfje gebeurt en gebeuren gaat…

Samen thuis!

19 februari 2020


Eindelijk, we zijn weer samen thuis… 

Afgelopen maandag werd Mike ontslagen na 6 weken opname. Na 6 weken geleefd te zijn, moet er nu veel minder. Reizen we niet elke 3 dagen heen - en weer. En nu komt dan ook pas het besef van wat er allemaal gebeurd is. Maar tegelijkertijd ook dat we er nog lange niet zijn. 

Gisteren waren we alweer op de poli met Mike. Voor zijn bloedbeeld, voor controle en voor een gesprek met de oncoloog. Mike heeft al heel wat stappen gemaakt en ze zijn heel erg tevreden in het PMC. Maar.. er zijn nog 2 belangrijke hobbels waar we overheen moeten; Graft versus Host ofwel transplantatieziekte, en de terugkeer van de Leukemie. 
 Vooral voor dat laatste is de oncoloog waakzaam en zij geeft ook aan dat dit spannend gaat worden. Met name wanneer we gaan starten met het afbouwen van de medicatie over 3 weken. 


Mike moest best wel wennen aan het thuis zijn deze eerste dagen. En ook híj moet bijkomen van alles. Met zijn broer en zijn zus ging het wel al snel weer als vanouds. Ze kunnen heel fijn samen spelen, heerlijk om weer die ‘herrie’ in huis te hebben. Want wat was het stil in huis toen hij er niet was. 

Hij heeft er nog wel last van dat hij met vlagen misselijk is, zich niet lekker voelt. Zijn conditie is nog lang niet wat het ooit was. En af en toe moet hij uit het niets spugen. Mike eet en drinkt nog niks zelf, waardoor hij continue sondevoeding krijgt. En hij krijgt meerdere keren per dag medicatie ten behoeve van het goede verloop… ’Gelukkig’ waren we al bekend met de zorg die Mike van ons moet krijgen. 


We zijn extra waakzaam op koorts, huiduitslag of wat dan ook anders is dan anders. Want alles wat anders is, kan een teken zijn van Graft Versus Host of een virus of infectie. En dat betekent direct contact opnemen met het PMC. Mike mag wel thuis, of in de buitenlucht zijn, maar meer dan dat kan niet door zijn lage weerstand. 


Voorlopig blijven we dus nog ‘in de lucht’ met blogs / updates. Hopelijk steeds minder vaak, en met alleen maar met positieve berichten!

Opgelucht..!!

14 februari 2020 

 

Het waren 5 hele lange dagen; wachten op de uitslag van de 100 procent donor-test… 
En ondertussen bleven de cellen van Mike maar stijgen, zagen we Mike opknappen. Hij ging van 4 verschillende pijnmedicaties naar 0 in nog geen week tijd. Zijn darmen pikten het ‘gewoon’ om van volledig TPV (infuusvoeding) naar volledig sondevoeding te gaan in dezelfde tijd. Mike heeft nog geen trek of smaak, maar dat moet weer goed komen. 
Dus een vermoeden dat het wel goed zat, hadden we. Maar toch, echt lekker slapen deden we er niet door. Stiekem zijn we al zo vaak teleurgesteld en hebben we al zo vaak slecht nieuws gehad dat we onszelf beschermen voor het geval dat het toch weer niet goed is. 
Maar..! Vandaag kwam de oncoloog met een jubelstemming binnen want.. 
Het is gelukt!!! 100 procent donorcellen is een feit! 
Wat dat betekent? Dat alle cellen die nu terug gevonden zijn in het bloed van Mike, die van de donor zijn! Gezond zijn, leukemie-vrij zijn! Als het minder dan 100 procent was geweest, dan zou de transplantatie mislukt zijn, en moesten we weer helemaal vooraan beginnen.


Maar… dit betekent niet dat we per direct koffers pakken, naar huis gaan, en dat we klaar zijn. De Leukemie is nog niet 100 procent zeker weg… 
Mike krijgt nu nog medicatie die er voor zorgt dat als hij nog eigen (zieke) cellen ergens verstopt heeft, dat die zich rustig houden tegenover de donorcellen. Die medicatie moet over een aantal weken afgebouwd worden. Om de kans op Graft versus Host (transplantatie-ziekte) zo klein mogelijk te maken, moet dit eigenlijk heel langzaam gebeuren. 


Omdat zijn vorm van Leukemie zo heftig en agressief is, moet het afbouwen bij Mike juist zo snel mogelijk gebeuren. Hoe sneller hoe beter. De eventuele cellen van Mike zijn nu nog zwak, en als de medicatie afgebouwd wordt, zouden ze weer kans krijgen weer sterker te worden, zich te vermenigvuldigen en de gezonde cellen te overrulen. Als dat gebeurt is de Leukemie terug. Met een snelle afbouw zullen de gezonde cellen de zieke cellen als het ware opeten. Maar dit maakt ook de kans op GvH weer groter. Dit stuk wordt (wederom) spannend. 


Dus; zijn we klaar? Nee nog lange niet. 
Zijn we opgelucht; ja!! Dat dus weer wel!!

Go Leuko's!

5 februari 2020


Het is zover!! 

Ze zitten weer in Mike zijn bloed! Al zijn het er nog maar heel weinig; er zijn vandaag voor het eerst na 2,5 week Leukocyten ofwel witte bloedcellen gemeten!! Dat betekent dat de donorcellen aan het werk zijn gegaan.! Zo fijn, een enorme opluchting omdat Mike zich ook een klein beetje beter voelt. 

Vanaf nu komen er naar verwachting steeds meer gezonde nieuwe cellen in zijn bloed, gaan zijn slijmvliezen zich herstellen. De pijnmedicatie kan dan voorzichtig afgebouwd worden, en hij kan langzaam weer via zijn darmen voeding gaan krijgen. De afgelopen weken lukte het Mike niet meer om zelf te eten of om überhaupt voeding via de sonde binnen te krijgen. Zijn darmen blijven ook een spannend stukje binnen zijn herstel door de darmafwijking die hij al had bij de geboorte. Daarbij is zijn weerstand natuurlijk nog een tijd heel laag en hopen we dat hij er niks bovenop krijgt. 

Mike zijn dagen bestaan nog steeds voor het grootste gedeelte uit in bed liggen, slapen, filmpjes kijken, boekjes lezen, af en toe even zittend spelen in bed, en het uitstapje van de dag is wel douchen. Daar geniet hij dan ook intens van. 
Vandaag voelt als een hele grote stap de goede richting uit; het ziet er echt naar uit dat we nu in het traject ‘herstellen’ beland zijn!

Hoopvolle lach... 

2 februari 2020 

 

We wisten vooraf dat de chemo Mike zo ziek zou maken zoals hij zich nu voelt.. maar nu we er middenin zitten, en niks méér voor hem kunnen doen dan het hem zo comfortabel mogelijk te maken, is het heel zwaar. Voor hem en ook voor ons.

Er zijn geen afwijkende symptomen tot nu toe. Wat hij wel laat zien: pijn, misselijkheid, verdriet, boosheid en zich algeheel vreselijk naar voelen...

Zijn witte bloedcellen zijn nog steeds onvindbaar tijdens het bepalen van zijn bloedbeeld. Het wordt nu toch wel steeds spannender; want vanaf aankomende week zou het zomaar kunnen dat zijn nieuwe cellen aan het werk gaan. Wij kunnen niet wachten, want dat zou betekenen dat zijn slijmvliezen zich langzaam gaan herstellen. 

En als dat nu nog niet gebeurt, is er nog steeds niks om ons zorgen om te maken... nieuwe cellen verwachten ze 2 á 4 weken na de transplantatie.


Mike is heel moeilijk te ‘lezen’. Hij lijkt bedacht te hebben dat hij beter niet kan huilen wanneer hij pijn heeft, omdat hij gaat spugen wanneer hij gaat huilen. Hij wil ook niks meer hebben van de verpleging of van de artsen; hij is er helemaal klaar mee..

Mike vult zijn dagen en vaak ook nachten met Mario filmpjes kijken op tv, slaapt soms diep maar vaak heel onrustig, en heel af en toe komt hij even overeind om te spelen. En nog minder vaak tovert hij ‘m tevoorschijn; zijn prachtige, hoopvolle lach..!

Donker, maar ook dankbaar...

28 januari 2020


De chemo heeft zijn werk gedaan. Er zijn geen witte bloedcellen meer terug te vinden in het bloed van Mike. Dat betekent dat zijn eigen stamcellen zijn vernietigt, en er op dit moment helemaal geen rode, witte bloedcellen of bloedplaatjes meer aangemaakt worden. En dat is goed, want ongeveer 35 procent van zijn eigen witte bloedcellen hadden een foutje waardoor hij Leukemie had. Dus we kunnen nu wel stellen dat de kanker uit zijn lijfje is. Dat dit écht zo is, en er niet nog ergens een slapende zieke cel verstopt zit, zal de tijd leren… 
En juist nu, op het moment dat die narigheid er hopelijk uit is,  begint er nog veel meer narigheid. Doordat hij geen cellen meer aanmaakt, liggen zijn slijmvliezen helemaal stil. Hij heeft daardoor heel veel pijn in zijn mond, keel, slokdarm, darmen. Om die pijn te onderdrukken krijgt Mike nu continue morfine. Eten lukt hem niet meer zelf en daarom zit hij nu op de helft sondevoeding, en de andere helft TPV; dat is voeding via de bloedbaan. 
Mike moet steeds spugen door het slijm wat loskomt in zijn verteringsstelsel. Hij voelt zich beroerd, moe, verdrietig, heel erg ziek… Hij ligt en slaapt dan ook het meeste gedeelte van de dag. 
Doordat zijn cellen niet meer delen, viel ook zijn haar uit. Hij vond het wel logisch dat het eraf ging, want het was ook vervelend dat zijn haar met plukken uit zijn hoofd viel. Wij hadden verwacht dat we het heel lastig zouden vinden om hem zonder haar te zien, en om hem te knippen. Maar gelukkig werkt het zo dat je je kind de mooiste en knapste blijft vinden. Met of zonder haar… 


De donorcellen van zijn zus zijn nu druk bezig met een plekje vinden in zijn lijfje. Over ongeveer 1,5 tot 2 weken zouden de eerste nieuwe cellen meetbaar moeten zijn in zijn bloed. Tot die tijd gaat Mike zich zo ziek voelen, en er wordt voorspeld nog slechter. Zijn bloedplaatjes en rode bloedcellen worden als nodig aangevuld door middel van transfusies. Dat zijn weerstand voorlopig 0 is, is ook een spannende factor. Want hij kan alsnog ziek worden door de omgeving, of zelfs door zijn eigen lijfje. 


Het is zwaar, echt heel heftig om dit te moeten doen als gezin en je kind hierdoor heen te zien gaan. Maar we doen dit niet alleen. Dat voelen we en dat merken we steeds opnieuw. We hebben zoveel aan ons hoofd dat het ons vaak ontschiet om even te bedanken voor een lief gebaar. Ook het volgen een meeleven van dit donkere avontuur doet ons heel erg goed. Wat we hiermee willen zeggen is: dat je niks terug hoort, betekent niet dat het ons niets doet. Dat doet het juist wél. We voelen ons gesterkt door dit alles.. Dankbaar.. 

Stilstaan en terugkijken... 

23 januari 2020 

 

Het is nu dag + 2. Zo wordt het genoemd als je 2 dagen na transplantatie zit. De dag van de transplantatie was dag 0; een nieuw begin, vanaf dat moment kreeg Mike de kans om opnieuw te mogen beginnen. Wat een wonder zou het toch zijn als het allemaal echt mag lukken. 


We voelen ons nu een soort van leeg, we zijn klaar. Klaar met ‘doen’. De transplantatie is geweest, alle chemo’s ter voorbereiding zijn gegeven. De chemo week was erg spannend, want hoe zou hij reageren? We zaten naast hem en we hielden het goed in de gaten. Hij is er flink misselijk en ziek door geweest, en hij heeft zich minder prettig gevoeld, boos en niet zichzelf. Verder is het best goed gegaan. De lange termijn effecten weten we natuurlijk nog niet. Dat zal de tijd leren. 

Voor nu wordt het per dag, en soms zelfs per uur afwachten wat Mike laat zien, en daarop wordt dan weer actie ondernomen. 

Pas nu lijkt het allemaal te vallen wat er afgelopen dinsdag en daarvoor is gebeurd. Die dag 0 was bizar en onwerkelijk. We hadden twee kinderen die opgenomen waren in verschillende ziekenhuizen, en Jake die ook een belangrijke rol speelde in afleiding en steun aan zijn kleine vriendje. 
Elena heeft het super dapper doorstaan, wat niet wegneemt dat ze het heel spannend vond. Bijzonder was dat ze geen enkele keer heeft geuit dat ze het niet wilde. Ze wilde dit ook echt graag doen voor haar broertje en zette daarbij al haar angsten opzij… Het was een behoorlijke ingreep, maar ze deed ’t! 


De transplantatie zelf startte op 21 januari om 14.55u. Het was mooi om hier met het gezin samen bij te zijn. Na ongeveer 1 uur kreeg Mike een onverwachte reactie op de cellen van Elena. Hij werd vuurrood en kreeg heel erge jeuk. Na medicatie leek het weg te zakken, maar later die avond kreeg hij ook koorts. En zo krijgt Mike sinds de start van de transplantatie steeds weer wat.. soms te verklaren en te verhelpen of verzachten, maar soms ook niet. Zo heeft hij last van zijn keel en mond doordat zijn slijmvliezen langzaam stil gaan liggen… maar heeft hij ook last van zijn darmen wat kan komen door zijn aangeboren darmafwijking. Of komt het door de medicatie? Of is het een bijwerking van de chemo? Dat maakt dat we nu leven van uur tot uur. We houden hem samen met het PMC heel goed in de gaten en wordt er gehandeld naar wat hij laat zien. 


Het gaat zo’n 3 a 4 weken duren totdat de donorcellen hun plekje hebben gevonden en zelf gaan delen en cellen gaan maken… Dat geeft ons nu heel veel tijd om na te denken, stil te staan, en terug te kijken… 


Op de foto zie je de Kanjerketting van Mike. Elke kraal vertelt een  verhaal.
Voor meer info over de ketting verwijzen we je naar:
www.kanjerketting.nl

23 Knuffels...

20 januari 2020


Elke 3 á 4 dagen pakken we om de beurt een koffer. Die gaat mee heen naar het ziekenhuis en weer mee terug naar huis. Super praktisch, en hij zorgt altijd weer voor gezellige aanspraak in de lift of bij de auto, want hij is gigantisch - en zwart met witte stippen. 
Meestal is hij gevuld met kleding, spullen van ons of voor Mike, maar vandaag met een hele grote hoeveelheid knuffels.. want vandaag is Elena ook patiënt, maar dan in het Wilhelmina kinderziekenhuis.
Tijdens de uitgebreide screening die zij kreeg als stamceldonor mocht ze ook vragen stellen. De belangrijkste was voor haar wel:
‘Hoeveel knuffels mag ik meenemen naar de OK?’ ‘Drieëntwintig...’ was het antwoord dat ze kreeg. Bedoeld als grapje, maar Elena nam het heel serieus. Het is wel gelukt om een beetje af te dingen en de mega-Minnie past op haar eigen bed.. 

Afgelopen week stond in het teken van voorbereiden op morgen. Mike heeft alle nare chemo’s gehad waardoor hij zelf geen stamcellen meer heeft.. morgen krijgt hij gezonde cellen - van zijn zus. En daarna wordt het afwachten.. 

Morgen is een spannende en ook een bijzondere dag. Elena rijdt morgenochtend vroeg in haar bed vol knuffels naar de OK..
En zou dan morgenmiddag het begin zijn van een gezonde toekomst voor Mike..?

Stapje voor stapje... 

16 januari 2020 

 

We zijn over de helft van de chemo-week; het is dag 4. Mike krijgt vandaag de laatste dag Busulfan. Hiermee samen wordt een medicijn gegeven tegen epileptische aanvallen en daar heeft hij last van.. hij is hyper, ongeremd.. vaak in positieve zin maar af en toe heeft hij ook een flinke driftbui en weet hij niet wat hij met al die onrust in zijn lijfje aan moet. Hij slaapt dan ook extra kort en is al 3 nachten vanaf 3 uur wakker geweest en klaar om te spelen. 
De oncoloog verwachtte al wat Mike nu laat zien; hij heeft weinig last van deze chemo op zich. Ze verwacht wel dat hij gaat reageren op de laatste 3 dagen.. 

In de waan van de dagen vergeten we soms dat we nu in een heel spannend en risicovol traject zitten. Dat komt ook doordat Mike zich tot nu toe redelijk voelt en hij de situatie heel goed accepteert. De isolatiekamer voelt voor ons als een onwerkelijke bubbel. Als we eens in de 3 a 4 dagen om de beurt thuis zijn, krijgen we de kans om alles weer te laten landen. Het is dan fijn om weer in de wereld van onze andere 2 kinderen te zijn en voor ze te mogen zorgen. 
We leven met de dag, doen alles stap voor stap, en dit gedeelte van de kuur is weer 1 stapje in de goede richting...